Van eetstoornis naar Gezond & Fit

Het was even slikken voor mij toen ik vorige week de linkerfoto tegenkwam tussen mijn oude bestanden. Als ik er nu naar kijk zie ik een ongelukkig en extreem mager meisje. Een meisje dat niets liever wilde dan zo dun mogelijk zijn. Een meisje dat er heel veel voor over had om dat te bereiken.  Van mijn 16e tot 24e ben ik ziek geweest. Ik leed aan anorexia nervosa en boulimia. Maar liefst 8 jaar lang stond mijn leven in het teken van afvallen, niet eten, overcompensatie en bovenal… vechten. Vechten tegen het stemmetje in mijn hoofd. Het stemmetje dat me vertelde hoe dik ik was, hoeveel vet ik nog moest verliezen, wat ik wel en vooral níét mocht eten, het stemmetje dat me uitschold en mijn zelfvertrouwen aan flarden hielp. Het stemmetje dat me doodongelukkig maakte, ervoor zorgde dat ik depressief werd, me afzonderde van mijn dierbaren en mijn gezondheid in gevaar bracht. Constant vertelde dat stemmetje mij hoe dik ik was wanneer ik in de spiegel keek. Dat ik niet de moeite waard was omdat ik niet dun genoeg was. Dat ik die dag maar beter helemaal niets kon eten en een extra uur moest gaan fietsen. Of dat ik juist wel alles mocht eten, als ik daarna maar overgaf. Inmiddels weet ik: dat stemmetje was ik zelf. Anorexia is een verschrikkelijke ziekte waar je niet zelf voor kiest. Soms is het erfelijk. Maar geen enkel mens hongert zich bewust uit. Daar komt psychisch zo veel meer bij kijken. Het gebeurt niet van de een op de andere dag. Ik werd niet wakker en besloot om te gaan stoppen met eten. Het overkwam me geleidelijk; van afvallen omdat ik mezelf een beetje te zwaar vond (ik woog 62kg) tot extreem dwangmatig gedrag en een ondergewicht van 42kg.

 

Toendertijd was er zoveel onbegrip: “Waarom eet je niet?” Het antwoord voor mij was simpel; ik ben niet de moeite waard, en ik geef niet genoeg om mijzelf.  Het enige waar ik controle over had was mijn eetgedrag. Ik heb verschillende soorten therapieën en behandelingen gehad. Maar niemand kon mij helpen.. athans, zo voelde dat voor mij. Realiteit was dat ik niet geholpen wilde worden. Er was toch niets aan de hand? Ik herinner me nog de vele avonden rond de tafel met mijn lieve ouders. Schema’s maken wat ik die week zou gaan eten. Of ik alsjeblieft de volgende ochtend een cracker wilde nemen. Of een plakje kipfilet. Als ik maar iets meer at dan de bakjes fruit en kommetjes soep. Mijn lieve, lieve mama en papa. Wat hebben jullie het zwaar gehad met mij. Wat hebben jullie je veel zorgen moeten maken. En mijn lieve zusjes, machteloos toezien hoe ik mezelf kapot maakte. Maar wat ben ik hun dankbaar. Dankbaar dat ze er altijd voor me geweest zijn. Dankbaar dat ze van me hielden, me steunden en alles voor me deden. Wanneer de knop omging weet ik niet meer. Een combinatie van een nieuwe baan als stewardess, niet de energie hebben voor de zware vluchten. In de spiegel kijken en beseffen dat ik dit niet mijn hele leven kon volhouden. En het zelfvertrouwen dat ik op andere manieren kreeg en me liet weten dat ik écht wel de moeite waard ben. Zeker als ik niet zo mager was. Inmiddels ben ik twee jaar verder. De linker foto is september 2014, de rechter foto april 2016. En wat heb ik veel bereikt!  Ja, ik ben trots op mezelf. Van een meisje met een gemeen stemmetje in haar hoofd naar een gezonde meid dat 80kg kan deadliften. De sport heeft me geholpen om beter te gaan eten. Mijn familie en vrienden hebben me geholpen om van mezelf te leren houden. Het is een zwaar gevecht geweest met mezelf. Maar ook voor mezelf. Ik zou niet de persoon zijn die ik nu ben, als ik deze ziekte niet had gehad.