De Magie van het beroep Steward(ess)

Het beroep stewardess heeft iets magisch. Wanneer ik vertel hoe ik mijn geld verdien krijg ik vaak geïnteresseerde en nieuwsgierige vragen. Gister nog aan boord op mijn vlucht van Lissabon naar Schiphol. Een aardige dame werpt een waar spervuur van vragen op mij en mijn collega af. Vliegen jullie elke dag op en neer? Mogen jullie ook weleens blijven? Wat zijn de eisen om stewardess te worden? Is Transavia een leuk bedrijf? Na tien minuten begon ik me bijna af te vragen of het iemand van het Transavia management was, undercover, om te controleren hoe trouw het personeel is. Ja, ik vind mijn baan ontzettend leuk. Het is afwisselend,spannend, gezellig en vaak ook uitdagend. Elke dag is anders,andere collega’s en andere passagiers. Het was de bedoeling om 1 jaartje te gaan vliegen. Maar inmiddels heb ik een contract op zak en begin ik aan mijn vierde vliegseizoen. Heerlijk! Maar ik ga niet liegen. Het is ook ontzettend zwaar. Op werkdagen heb ik geen sociaal leven. Zeker niet nu Eindhoven dicht is en ik elke dag drie uur in de auto zit om vanaf Schiphol te vliegen. Ik ben vaak moe, gestrest en daardoor chagrijnig (sorry Thomas).

 

Het beroep stewardess heeft iets magisch. Dat merkte ik vanmorgen maar weer. Toen ik om half 4 s’nachts thuiskwam vanuit Lissabon. Maar toch om half 10 weer naast mijn bed stond en mijn uniform aantrok. Mijn zus omschreef haar groep 8 stageklas als opgewonden en chaotisch voordat ik op mijn klikkende hakjes naar binnen drentelde. Vanmorgen mocht ik aan haar leerlingen iets vertellen over mijn beroep. De kinderen wisten al twee weken van te voren dat ik zou komen en waren razend enthousiast. Wel lastig want wat ga ik ze vertellen? Een van de eerste vragen die me gesteld werd was of ik weleens een noodlanding heb moeten maken. Nee gelukkig niet. Echter hebben we als crew weleens acuut moeten landen in Parijs omdat een passagier overleed aan boord. Vlak voor mijn neus. Hij sprak zijn laatste woorden tegen mij; Of ik even zijn vrouw erbij wilde halen want meneer voelde zich niet lekker. Om vervolgens in elkaar te storten en niet meer wakker te worden. Dat zijn heftige dingen. Herinneringen. Maar ga ik dat vertellen aan een groep kinderen? Nee natuurlijk niet. Maar het zet me wel aan het denken. Ik vond het vanmorgen fantastisch om te vertellen over mijn baan. Omdat ik het heel erg leuk vind om te doen. Maar vergeet niet dat wij als steward(essen) een hoop meemaken en zien aan boord. Er zijn passagiers die me geraakt hebben. Die me iets bijzonders hebben verteld, me hebben laten huilen, of laten lachen. Ik zal nooit de vlucht naar Nice vergeten. Toen er na het uitstappen een vrouw terug aan boord kwam. “Ik ben mijn kind vergeten” riep ze. Zat dat ventje nog op zijn stoel. Tsja… dan lach ik me toch echt kapot.

 

 

Het beroep stewardess heeft nog steeds iets magisch. Maar achter het magische schuilt ook hard werken, ervaringen, belevenissen en bovenal heel veel plezier. Ik ben trots op mijn beroep en op mijn collega’s. En we hopen dat jij het ook leuk vind en waardeert dat we er zijn deze zomer als je op vakantie gaat. Het was leuk om enthousiaste kids te vertellen over mijn baan. Weer eens wat anders. Het zet me aan het denken… Ja… dat doet het zeker.