Einde van het Hoogseizoen

Het is alweer september en het zit er bijna op. Al sinds het voorjaar staan we met z’n allen op scherp, zijn we aan het knallen. Deze zomer was drukker dan ooit. Door periodes met te weinig personeel werden we vol ingezet op zoveel mogelijk vluchten.  Als Eindhoven-based stewardess kwam ik mijn collega’s vaker tegen op Schiphol dan op het vertrouwde Eindhoven. Wekelijks ging mijn wekker ergens tussen 01.00 en 03.00 waarop ik in mijn Fiat stapte, naar Amsterdam reed en een las Palmas/Larnaca/Athene/ Ibiza deed. Iedere morgen de passagiers begroeten met een glimlach, een goede service en een dosis enthousiasme. Ja… we gaan weer! Ook de dag erna, als de wekker weer om 01.30 gaat. En de dag daarna…. En de dag daarna….

               

Het zit er bijna op. Het einde van het hoogseizoen. Mijn collega’s en ik zijn aardig moe.  Gebikkeld hebben we. Hard gewerkt. Nachten slaap gemist. Feestjes gemist. Vakanties gemist. Onze vrienden gemist. De zomer gemist. Honderdduizenden passagiers hebben we vervoerd naar zijn of haar vakantiebestemming. Elke dag weer. Hoe warmer de dagen werden hoe korter onze weekenden. Van 3 naar 2 naar soms maar 1 dag weekend per week. Op sommige dagen wist ik oprecht niet meer waar ik heenging of waar ik geweest was. Zei ik goedemorgen in plaats van goedenavond. Serveerde ik cappuccino in plaats van cola. Ging ik slapen om 5 uur ‘s middags.

Of dit een klaagzang is? Nee absoluut niet. Maar wel de realiteit van onze baan. En dat wil ik met jullie delen. Het is geweldig werk. De collega’s zijn ontzettend leuk. De passagiers ook. Maar na 4-5 maanden keihard werken kunnen we nu eindelijk (even) ademhalen. De stormloop aan vakantiegangers is voorbij. De komende weken zullen wij de laatste mensen wegbrengen en ophalen van hun vakantiebestemming. Ik wil iedereen graag meegeven dat wij als Cabin Crew onze baan met veel liefde en plezier uitvoeren. Maar dat het ook voor ons hard werken is in de zomer.  Wanneer jij in het vliegtuig stapt, zijn wij gerust al een uurtje of 3/4 wakker. Jij gaat lekker slapen. Wij zorgen voor de veiligheid en een hapje en drankje. Jij stapt uit. De zon in, op naar het strand. Wij vliegen terug. Wij zijn altijd alert. Dat begint al bij het instappen, en eindigt pas als we weer geland zijn in Nederland. Soms denk ik weleens dat alle steward(es)s(en) een soort superpower hebben. Een extra kracht om altijd mooi verzorgd, enthousiast en oplettend te zijn.  Terwijl we de meeste nachten de 6 uur slaap niet eens halen. Knap toch?

 

De laatste loodjes. Dat betekend ook dat voor veel collega’s het seizoenscontract afloopt. En dat is heel erg jammer. Ook deze zomer heb ik weer met heel veel leuke en lieve ca1’s mogen vliegen.  Van de meeste vluchten werd echt een feestje gemaakt. Gekke foto’s, veel gelachen, samen gegeten. Komen jullie volgend jaar alsjeblieft weer terug? Dan zal ik er ook weer zijn. Want ondanks de gebroken nachten, de lange en zware dagen, de incidenten met passagiers aan boord (ja… niet alles is even leuk) vind ik de zomer wel ontzettend gezellig.

 

 

 

Het zit er bijna op. Wij gaan even bijkomen. Uitzieken. Uitrusten. Onze weekenden worden weer langer! Tijd om zelf een trip te maken naar een mooie stad. Wie gaat er mee? Even quality time met onze geliefden, vrienden en familie. Voordat de herfstvakantie weer begint… ;)