Dag Nijmegen. Hallo Arnhem.

Met pijn in mijn hart ga ik Nijmegen verlaten. Niet voor altijd, tenminste, dat hoop ik. Maar wel voor de komende jaren. De liefde voert mij elders heen. En de liefde voor een persoon is sterker dan de liefde voor een stad. En toch... toch heb ik een beetje verdriet. En vind ik het een beetje moeilijk. Om afscheid te nemen van Nijmegen. Nijmegen is mijn thuis. Waar ik ook heenging voor mijn werk. Welk land ik ook bezocht.... zodra ik de waalbrug overreed voelde dat als thuiskomen. 

Nijmegen, mooiste stad

Mijn hele studententijd speelde zich af in Nijmegen. Zodra ik oud genoeg was ging ik op kamers in Nijmegen. En na mijn studie huurde ik een mooi appartement in Nijmegen-Oost. Fantastische avonturen heb ik beleefd in Nijmegen. Legendarische stapavonden, mooie zomerdagen, eindeloze koffie-afspraken, goede shopsessies, slenteren door de oude binnenstad.... Markt op maandag. Markt op zaterdag. De jaarlijkse zomerfeesten, het ontmoeten van nieuwe mensen. Lieve vrienden, lieve vriendinnen. Sportmaatjes. Verjaardagen. Sinds mijn 21ste woon ik in Nijmegen. En ik heb genoten van elk jaar. Natuurlijk waren er ook de mindere dingen. Zoals de huur die steeds hoger werd en de drukte van alle studenten. Zeker met de intro-weken. Maar ik had mijn eigen warme plekje aan de rand van het centrum. Mijn zus woonde om de hoek. Evenals mijn vriendinnen. Er was altijd wat te beleven in Nijmegen. Elke dag was er genoeg te doen. En dan niet eens het nachtleven. Maar ook de goede eetcafés, de mooie parken, de jaarlijkse kermissen en het culturele erfgoed. 

Hallo Arnhem

En nu ga ik naar Arnhem. Dat is natuurlijk ook een leuke stad. Maar toch anders. Vanuit de voetbal "scène" is er een soort vijandschap tussen beide steden. En omdat ik geen voetbalfan ben, heb ik daar geen last van gelukkig. Maar toch zal het mij tijd gaan kosten om me te gaan hechten aan Arnhem. Gelukkig woont mijn lief er, en hij ontvangt mij met open armen.

 

Stress.... Stress...Stress

De afgelopen weken waren stressvol. Emotioneel moest ik Nijmegen gaan loslaten. En ik weet niet zo goed waarom ik dat nou zo moeilijk vond. Gedachtes als; "ik zal nooit meer door dit park wandelen" Of "ik rijd straks nooit meer door deze straat" schoten door mijn hoofd. Van die kleine onnozele dingen waar je dan ineens waarde aan gaat hechten. Ik maakte lange dagen in het vliegtuig en probeerde dat te combineren met het klussen en verhuizen naar Arnhem. De slaapkamer en keuken moesten verbouwd worden. Wat een werk.... Godzijdank waren daar mijn ouders & lieve schoonouders die ontzettend veel werk hebben verricht. Zonder hen zat ik nog steeds tussen de rommel en dozen. En ook vriendlief deed álles om mij gelukkig te maken. De vooravond aan mijn vertrek naar Arnhem huilde ik nog in zijn armen. En opnieuw waren daar de troostende woorden. Het zou allemaal goedkomen. 

 

Mijn moeder zegt dat ik moeite heb met loslaten. En een extreme vorm van hechting heb. Dat ik het daarom zo moeilijk vind om het oude vertrouwde los te laten, en te verruilen voor het onbekende en nieuwe. Ik ben gehecht aan structuur en vaste patronen. En zo'n grote verandering schopt de boel natuurlijk flink in de war. Ik hecht me ook snel aan mensen en dieren. Ook die laat ik niet snel los wanneer ik liefde voel. 

 

Inmiddels is het 2 november en ben ik gesetteld in Arnhem. De woning is geweldig opgeknapt. Mijn spullen en hamsters staan in het huis. En we hebben er een warm nestje van gemaakt. Ik voel me prima. Ben niet verdrietig en ga me hier vast snel "thuis" voelen. Met name omdat mijn lief hier natuurlijk woont. Ik heb ontzettend zin om te gaan samenwonen. 

 

Ik red mij wel. In deze nieuwe stad. Een nieuwe avontuur. Leuk. Spannend.