Het einde van 6 maanden Personal Body plan

Het zit erop. Mijn 6 maanden met personal body plan. Het leek met leuk om met jullie te delen hoe dit half jaar verlopen is, welke progressie ik gemaakt en of ik doorga met dit programma. Allereerst is het misschien goed om uit te leggen wat Personal body plan (afgekort pbp) nu eigenlijk is. Personal Body plan is jouw eigen online Personal trainer, lifestyle coach en voedingsdeskundige in één waar je 24/7 toegang tot hebt. Je krijgt een op maat gemaakt plan afgestemd op jouw doelen. Bijvoorbeeld spieropbouw of vetverbranding. Centraal staan de vier pijlers: gedrag, voeding, training en herstel. Je wordt ondersteunt door een persoonlijke lifestyle coach die je helpt om jouw doelen te bereiken.

 

Voordat ik startte met pbp was ik heel erg zoekende naar de juiste trainingsmethode. Ik wist dat ik de focus wilde leggen op krachttraining maar wist niet waar ik moest gaan beginnen. Dit programma leek me een mooie basis. Ik schreef me in, koos voor vetverbranding en startte op 4 januari 2016. De eerste week was vooral wennen aan de app van personal body plan en uitzoeken hoe ik mijn voeding in moest voeren. Ook maakte ik kennis met mijn coach. Ze was de afgelopen 6 maanden een geweldige motivator en luisterend oor als het niet lekker ging met trainen maar ook als het privé niet goed liep.

 

De eerste maand vond ik ronduit saai. Het was de anatomische adaptiefase. Het ging me te langzaam, ik verveelde me en ging daardoor eigen oefeningen doen. Mijn coach begreep dat gaf me zelfs extra oefeningen. De tweede en derde maand verliepen prima. De oefeningen waren leuker en ik kreeg eindelijk handigheid in het tracken van mijn voeding (Yes… 4 groene balkjes!!!) Elke maand moest ik mijzelf meten en wegen. Ook maakte ik foto’s van de voorkant, zijkant en achterzijde van mijn lichaam. De progressie verliep moeizaam. De lijnen kwamen maar langzaam te voorschijn. Dat vond ik frustrerend. Ik at een maand bijna helemaal vegetarisch, maar ging toch terug naar vlees omdat ik niet aan mijn eiwitten kwam. Ik probeerde mijn dagelijkse havermout te vervangen door kwark (lees; ik moest meer variëren) Maar ook dit hield ik maar 5 dagen vol. Het was een ware zoektocht naar wat werkte voor mij.

 

De vierde en vijfde maand waren beter. De oefeningen werden spannender. Eindelijk mocht ik de hipthrust doen, squatten en deadliften. Maand vijf leek op spieropbouw. Steeds 6x6 herhalingen, lekker veel gewicht. Ik voelde me fantastisch! Zo begon ik de hipthrust met 40kg en eind maand 6 tilde ik 130kg met mijn heupen. Hoppa! De progressie begon steeds meer mentaal te worden. Oké, ik had nog steeds wat vetjes. Stevige benen en geen sixpack. Maar hallo! Zag mij eens lekker gaan in de sportschool! Ik kon ineens optrekken, spierballen laten zien en mijn kont zag er in de spiegel ook beter uit.  Oké volgens mijn vriend dan.

 

Mijn voeding was ook beter. Ik at grotere maaltijden op advies van mijn coach. Ik had ook af en toe een cheatavond. Zat ik met Tony of Johnny op de bank (de chocolade…. No worries) Maar er waren ook slechte dagen. Stress op het werk zorgde soms voor snaaimomenten. Of resulteerde juist in te weinig eten. Ik heb door mijn werk geen regelmaat. Waardoor ik op de gekste tijden at of sliep. Ik zat er vaak doorheen. Vond mijn progressie niet goed genoeg. Maakte me druk om mijn voeding, training of gewoon over mijzelf. De wortelkanaalbehandeling en een maand later een kaakoperatie zorgde ervoor dat ik tijdelijk uit de running was (lees 4 dagen, toen besloot ik de hechtingen in mijn kaak te negeren en gewoon te gaan trainen) Mijn coach moest me echt afremmen. Rust nemen. Rust pakken. Niet te streng zijn voor mezelf. Dat vond ik moeilijk. Want een dag niet getraind is een dag minder progressie. Zo was mijn motto. En misschien is dat nog steeds zo. Tijdens mijn vakantie in mei naar Toscane kwam ik echt tot rust. En de periode van trainen daarna verliep een stuk beter. Zou rust dan toch belangrijk zijn?

 

De laatste maand van pbp trainde ik 6 dagen per week. Nog even alles geven wat ik had. En ondertussen met mijn coach overleggen wat ik hierna zou gaan doen. Kan ik al zonder personal body plan? Ik vind van niet. Ik heb een stok achter de deur nodig. Maar… terugkijkend op deze 6 maanden ben ik er wel achter gekomen wat ik het leukste vind: de zware trainingen. En dus ga ik door… over naar de spieropbouw. Maar wel zonder coach. Zelf heb ik genoeg verstand van voeding en weet ik inmiddels hoe de trainingen in elkaar zitten. Ik ben benieuwd naar mijn nieuwe schema’s. Het wordt echt een pittige periode. Omdat ik veel meer moet gaan eten wil ik spieren opbouwen. En met een eetstoornis in het verleden vind ik dat best eng. Maar ik ga het doen. Het trainen geeft me mentaal een goed gevoel, het geeft me zelfvertrouwen, het maakt fijne stofjes in mijn hersens vrij.

 

Heerlijk.